Senfineco

Hans-Georg Kaiser
Senfineco

Mi amas vin, ho senfinec’,
volonte vi enombras.
Vi tre proksimas min kun dec’,
neniam ion nombras.

Mi amas vin, ho senfinec’,
vi tiel bele ridas.
Pro via kor’ de eternec’
vi ĉiujn aĵojn fidas.

Etere sonas bela kant’,
de vi, ho, belulino,
vi venas el libera land’
kaj mi el via sino.

Vi foje volas pro volupt’,
ke stelomilo lumu.
Mi vere volus, ke ĉe nupt’
vi kise min brakumu.

Mi scias, ke ĝi estas rev’,
ne estos nuptofesto.
La senfineco estas lev’
kaj ŝanĝoj ties vesto.