SAT - Sennacieca Asocio Tutmonda

Frehel-Kabo kaj Fuorto La Latte

Franjo — 2014-02-04T20:44:39Z

Vendredon la 8.08.2014 tuttaga ekskurso al Kabo-Frehel kaj Fuorto La Latte gvidita de Franjo.

La Frehel-Kabo situas je 8,5 km for de la komunumo Frehelo kaj ĝi estas lumturo el la plej impresaj en Bretonio kaj unu el la plej potencaj en Francio : ĝiaj klifoj superstaras maron je 70 metroj. Pado, inter erikoj kaj uleksoj, ĉirkaŭas la kabon. Dum klara vetero de tie eblas ekvidi la angla-normandajn insulojn de Jerzejo.

800px-Cap_Frehel_cliffs_w_stereo

La Frehel-Kabo alnomigis la Frilz-kabon ĉe la orienta marbordo de « Novlando » kiam tien la lokaj maristoj komencis ekspluatadon pri moruoj.

Frehelaj lumturoj

Kiel averto-turo kontraŭ la anglaj atakoj, la olda granita lumturo aŭ « Vauban-turo » konstruiĝis sub la reĝo Ludoviko la 14a de lernanto de Vaubano, Ĵan-Simeon' Garanĵo (1647-1741) ĉef-ingeniero kaj milita arkitekto ; li respondecis pri la fortifikaĵoj de San-Malo'.

Tiam, oni bruligis lignon kaj karbon, poste surogatitaj per fiŝoleo kaj kolzo. La turna lumsistemo kun horloĝa sistemo anstataŭis la unuan lignan metodon.
Pli moderna kaj pli alta lumturo konstruiĝis inter 1845 kaj 1847 kaj samlokiĝis kiel la nuna lumturo. Oni ĝin elektrigis en 1886. Dum la milito en aŭgusto 1944, germanaj trupoj detruis ĝin.

CapFrehelLightHouse_1

La nuntempa lumturo estis rekonstruita ekde la jaro 1946 kaj inaŭgurita en la jaro 1950 : 32 metrojn alte, ĝia lanterno superas maron je 103 metroj alte. Dum klara vetero, ĝia lumo videbliĝas je pli ol 100 kilometroj for.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Cap_Fr%C3%A9hel

Fuorto La Latte

La kastelo Laroŝgojono (La Roche-Goyon) estis konstruita dum la XIV jarcento ; ĝia konstruado komenciĝis en la jaroj 1340 kaj ĝia ĉefturo datumas de la jaroj 1365-1370. Ĝi estis uzita ĝis fino de unua imperio kiam la militaj tekniko-evoluoj igis ĝin maltaŭga. En 1892 vendata al pluraj privataj proprietuloj antaŭ esti aĉetita de pasiulo en 1931 kiu entreprenis pezajn gravajn renovigojn ĝis la jaroj 1950. Estas ankaŭ loko por filmoj.

800px-Fort_de_La_Latte_2

La fuorto staras ĉe roka kabo proksime al la Kabo-Frehel. Tiu loko estis elektita pro ĝia malatingebla situo kiu permesas liberan rigardon al manika maro kaj smeralda bordo. Klifoj ĉirkaŭas la kastelon kaj proksimlokojn kaj tiel ĝin protektas kontraŭ la marinvadoj.
Plie, la konstruajn materialojn faciltroveblis : granito alvenis de kerna regiono de Bretonio, grejso rekte deprenita de la klifoj. Ligno faciltroveblis en la multnombraj arbaroj de la mezepoka epoko.
Strategia kaj grava estis la situo de tiu fuorto ĉar ĝi tutproksimis al la komercaj vojoj ligante San-Maloon, Normandion kaj la Angla-normandajn insulojn.

La fuorto entenas du kasteletojn. Unu el la du malfermiĝas per barbakano (paseja konstruaĵo konstruita por defendi) kaj la alia malfermiĝas al kastelkorto ; ambaŭ posedas levponton. En la korto eblas vidi akvan rezervujon. Tiu cisterno entenas pluvakvon sed ne nur, 20000 litrojn kaj provizkapablis la tutan garnizonon da averaĝe 40 soldatoj.
Je la nivelo de la cisterno, levponto destiniĝis al trompo de la maristaj atakantoj kiuj, pro la levponto, rekte direktiĝis al zono de fortaj kurentoj kie la ŝipo frakasiĝis kontraŭ la rokoj.
Tiu levanta ponto falsa misefikis.

Ĉirkaŭas kontraŭ la korton : kapelo, ĉefturo, forgeskelo, kuglegoforno. Sub la nuna tretita tero de la korto kuŝas la mezepoka korto je 8 metroj sube. Oni ĝin kovris per tero por ebligi la uzadon de la kanonoj.
La defensivaj iloj (kanonoj) staras ĉe la ĉefturo.

fort-la-latte_1

Ĝi permesis ruĝvarmegigi la kanonkuglegojn. Tiu sistemo ne bone funkciis pro la fakto ke unue lignoforno necesigas multlignon kaj due oni bezonis varmigi la fornon dum ok horoj antaŭ enfornigi la kanonkuglegojn, tio lasis sufiĉe da tempo por fuĝi.
La esprimoj :
« draŝkritiki iun »
« teni per pinĉiletoj »
elvenas de tio.
Ĉe la vojeto alvenanta la kastelon, eblas vidi starantan menhireton, legende, laŭ nia koboldo, ĝi simbolas la Gargantuan fingron.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Fort-la-Latte

Ŝtonmineja popolo

Franjo — 2014-01-27T16:19:53Z

La "ŝtonmineja popolo" en la sudokcidenta regiono de Dinano granito, troveblas tersurface.

La "ŝtonmineja popolo"

Ĝis meze de la 19a jarcento « ĉiu fosis sian truon » por lokaj konstruaĵoj ; malgrandaj ŝtonminejoj malfermiĝis kaj fermiĝis. Ĉar la ŝtono nomita « la bluo de Hingle » estas aparte rezisteca, mendoj kreskis (por la Dinana viadukto, la kajoj de la Tamizo, …) Tiam la industria ekspluatado de la ŝtonminejoj komenciĝis, aparte en "la Pyrie", ĉefa granitejo en la dinana baseno. Malgraŭ la transportomalfacilaĵoj, « la bluo » eksportiĝis translimen....

Fine de la 19a jarcento, la konstruado de la fervojo ebligis rapidan longdistancan transporton de ŝtonoj kaj tiel kreskigegis laboron en ŝtonminejoj.

ŝtonmineja popolo3

Antaŭ la unua mondmilito, la ŝtonminejo de "la Pyrie" (Le Hingle) laborigas ĉirkaŭ 350 manlaboristojn kaj sendas produktaĵon al la tuta Eŭropo. Granda enmigro de italaj laboristoj el la regiono Piemont lasis spurojn en la baseno ĉar ili kunportis novajn ideojn kaj teknikojn. La ŝtonmineja aktiveco variis dum la jarcento laŭ la ekonomika kaj politika situacio. La nombro de dungitoj fluktuis laŭbezone. La laboro en ŝtonminejo ne estis valoriga por la loĝantaro de la regiono, ĝi estis peniga kaj postulis grandan fizikan reziston. Dum la 1960-aj jaroj, ŝtonminejestroj venigis hispanajn, portugalajn kaj turkajn laboristojn pro manko de lokaj dungotoj. Junuloj forlasis la metion post milita servo, por aliaj dungebloj konsiderataj pli valorigaj. Tiu enmigrado influegis kaj riĉigis la loĝantaron de la regiono.
La laborkondiĉoj estis malfacilaj. Ili evoluis danke al gravaj laboristaj luktoj.

Nuntempe elfosado de ŝtonoj malkreskis pro malmulte kosta importado, sed la metio daŭre ekzistas kaj provas rezisti diversigante sian produktaĵon.....

La prelego okazos en « la Popola Domo », en Le Hinglé, simbola loko de popola edukado, konstruita de ŝtonminejistoj por kunveniĝi kaj planigi agadojn. Redaktantoj de la libro « le peuple des carrières » (la ŝtonmineja popolo) prezentos la historion de tiu epoko, kaj poste parolos pri la laborista historio kaj ties luktoj. Fine okazos diskuton kun iamaj ŝtonminejistoj.

Teatra vespero

Franjo — 2014-01-03T17:06:45Z

Teatro :

– Unua parto : Bretonaj legendoj far Laurent Peuch 30-40 '
– Dua parto : "Karakalo" far Kvak kaj Duono

bretona fabelo,

“La fabo“,

Kiel iu mizerulo fariĝis riĉulo dank'al nura faboplanto ? Tion vi scios aŭskultante tiun bretonan fabelon.

Karakalo

En la jaroj 1850, du francaj vodvilaj aŭtoroj, Dumanŭaro (Dumanoir) kaj Klervilo (Clairville), havis la strangan ideon kuniĝi por naski parodion de klasika tragedio, nome « Caracalla » (Karakalo) kiu en malpli ol cent aleksandraj versoj, kun preskaŭ la sama kvanto da vortludoj, masakras la tradegian ĝenron bildigante la masakrojn de la bataloj por la povo, en la imperiestra Romio de l' fino de l' dua jarcento.

Tiu ikonoklasta verko ne povis lasi senreaga nian ikonoklastan bildstriiston Serĝo Sir', kiu decidis ĝin traduki kaj bildstriigi...

Nu, se aleksandroj tradukeblas, vortludoj plejofte tute ne, kaj do la rezulto estas fakte reverko kun alia aro da vortludoj.

Por la bildoj, Serĝo elpensis pseŭdan teatran foto-raportaĵon kun la teatra trupo « Kvak », ŝajnigante ke la teatraĵo efektive okazis... Sed tio kondukis la trupon al projekto de ĝia efektivigo !

Jen kial vi povos ĝui (aŭ suferi) ĝin okaze de la SAT-kongreso en Dinano...
Sed ja tio 'stas defio ! La teksto verkita por legado ne estas tre facila, kiel ĝi efikos parole ? Sendube la publiko bezonos preparadon... kio estos farita, sub formo de preter-prelego, ja ankaŭ parodi-forma.

Kvak kaj Duono (Flonjo, Libnjo, Ŝtonĉjo kaj Vito + Brinjo kaj Serĝo)

Cidra muzeo

Franjo — 2013-12-12T14:49:29Z

Cidra muzeo
Pleudihen/Rance (Plediheno-ĉe-Ranco)
22690

museeducidre.fr

Je la jaro 1987 kreiĝis tiu muzeo. Janine (Ĵanin') kaj Jean-Yves Prié (Ĵan-Iv' Prie'), origine, estis bredistoj kaj cidro-pomaj produktistoj. Ili decidis transformi la pomaĵon en cidron, pomo-sukon, konfitaĵojn, kaj ekspozicii cirkaŭ la temo.
De la jaro 2009, la bofilino Karine (Karin') Prié estras la muzeon.

Cidra muzeo

En tiu tradicia renovigita ekologia bieno, la ekspozicio rilatas al pomoj kaj ties sanigaj efikoj. Videblas pentraĵoj, poezioj verkitaj pri tiu temo.
Pluraj paneloj rememorigas la antikvajn gestojn de barelisto kaj filmo klarigas la cidro-fabrikadon.

Post tiu interesa vojaĝo en la historio kaj la metioj rilate al la cidro, la vizitantoj povos gustimi pomaĵojn : pomo-sukon, cidron, alkoholaĵojn el cidro.
Ne mankos al la menuo la bretonaj krespoj.

Se vi deziras, vi povos aĉeti surloke pomaĵojn, konfitaĵojn kaj bokalojn de mielo, kukojn, dolĉaĵojn, frandaĵojn, trinko-tasojn.

« Unu fojon ŝtelis pomon kaj perdis por ĉiam honestan nomon » Zamenhof'

Vizito al La Ville Heleuc (Vil Eleŭ)

Franjo — 2013-12-03T22:15:52Z

Merkredon la 13.08.2014

La Ville Heleuc (vil eleŭ)

La Ville Heleuc jam estis konata en la kelta epoko, kiel indikas la nomero « ville ». En la mezepoko konstruiĝis la nuna biendomo kun kolomboturo el loka granito. Poste estiĝis diversaj konstruaĵoj, kiel stalo, bakejo, aparta kolombejo kaj ventmuelejo sur la apuda monteto Isaak. Sed iom post iom vendiĝis, forlasiĝis kaj fine forgesiĝis la bieno. Detruiĝis la ventmuelejo, ruiniĝis la konstruaĵoj kaj kreskis rubusoj, uleksoj, genistoj kaj arboj. En 1976 la ejo decidis malkovriĝi kaj eliri el al forgeso. Ĝi ĉarmis junan paron kaj oferdonis sin kiel familiejo. Unu post la alia renoviĝis la konstruaĵoj kaj denove aŭdeblis infanaj ridoj sur la bieno. La tereno grandiĝis al pli ol 18 hektaroj kaj iama ŝtonminejo iĝis natura naĝejo.

En la jaro 2005 instaliĝis unu el la unuaj aŭtomataj lignohejtiloj en Bretonujo. Ĝia brulaĵo konsistas el ligneroj de pecigitaj abioj, kiuj kreskis sur la bieno. La aparta hejtejo disponigas varman akvon por hejti ne nur la biendomon, sed ankaŭ la iamajn forĝejon kaj bakejon renovigitajn, kiuj nun akceptas gastojn tutjare. Parto de la hejteja tegmento kovriĝis de 15 m2 da sunkolektoroj por varmigi 750-litran akvorezervon por la domaro. Kvar jarojn poste instaliĝis ekologia akvopurigejo anstataŭante du sepsajn tankojn. Sen uzo de elektra pumpilo ĝi purigas la ellason de
necesejoj, duŝejoj, ... de la tuta domaro per du ujoj plantitaj de kanoj kaj
akvoplantoj kiel mento kaj irido. Samtempe konstruiĝis unua senakva
necesujo el recikligitaj materialoj.

Ekde 2010 la bieno de La Ville Heleuc ricevis la « Verdan Ŝlosilon » kiel ateston pro sia ekologia administro. Tio implicis ne nur uzon de akvoŝparaĵoj, ekonomiaj lumigiloj, recikligitaj paperoj, ... sed ankaŭ energiredukton kaj informon de la gastoj.
De tiam ĉia nova akiraĵo estas pripensita el ekologia vidpunkto. Por malpligrandigi la homan influon al la tero, por revivigi la iaman granitminejon, por doni al gastoj la eblon sperti naturon kaj montri, ke eblas respekti la medion kaj tamen vivi komforte, renoviĝis defunde la iama bakejo per naturaj kaj ekologiaj materialoj. Kreiĝis papilirezervejo, novaj promenadpadoj kaj unuaj sensospertejoj : strobilolito en arbaro, televidsalono je lago, grandega balancilo kaj aliaj.

En 2012 pro etikaj kialoj rilate al elektro el nuklea fonto elektiĝis Enercoop (enerkop) kiel ekologia elektroliveranto por la bieno, antaŭ ol instaliĝis komence de 2013 28 m2 da fotovoltaikaj sunĉeloj sur la tegmento de la iama bakejo. La fotovoltaika povumo korespondas al 4,2 kWp kaj la produktado atingas nuntempe la ekvivalenton de 40 % de la biena konsumo. Estiĝis novaj sensospertejoj kiel labirinto, teksota tipio, sonarbo, sed ankaŭ birdotimigiloj, ludejo por koriganoj, spegulo de feinoj, luddometo konstruita el ligno, tero kaj boteloj, dua senakva necesejo, ...
Tiel revigliĝis La Ville Heleuc post longa paûzo kaj frandas ĝi denove paŝojn de homoj sur sia tereno.

Dum la vizito vi vidos la akvopurigejon, la fotovoltaikan instalaĵon kaj la centran hejtilon. Promenado kondukos vin ĝis la lignerosekigejo kaj diversaj sensospertoj : balanciĝi, kuŝi en strobilolito, sekvi labirinton, serĉi koriganojn, teksi tipion, spekti naturan televidon, ... Kunportu vian banveston kaj bantukon, se vi deziras grimpi sur la ranmanegon !

Vizito al San-Malo'

Franjo — 2013-11-15T22:09:07Z

San Malo' urbo de korsaroj

Malo estas nomo de monaĥo deveninta de Kimrujo dum la 6a jarcento. Li fariĝis episkopo de la vilaĝo situanta apud la rivero Ranco (la fama vilaĝo de Asteriks), kaj dum la 11a jarcento la iama episkopo apude konstruigis la fortikaĵon sur duoninsulo protektita kontraŭ la vikingoj.

La fama devizo « nek franco, nek bretono, maluano mi estas », klarigas iomete la spiriton de la urbanoj tre sendependaj. La dukino, Anno de Bretonio, fortigis sian kastelon ne kontraŭ la angloj, la tradiciaj malamikoj, sed kontraŭ la urbanoj, kiuj, tamen, sukcesis starigi la unuan respublikon dum la 16a jarcento, dum 4 jaroj.

San-Malo' estis fama pro siaj maristoj kiel Dugaj-Trueno (Duguay-Trouin) kiu konkeris Rio-de-Ĵanejron, siaj korsaroj kiel Surkufo (Surcouf), siaj esploristoj, kiel Jakvo Kartiero (Jacques Cartier), kiu malkovris Kanadon. La kuraĝaj fiŝkaptistoj de Novlando estas malpermesitaj reiri tien pro manko da fiŝoj, la moruoj. Ankaŭ verkistoj, kiel Ĉatobriando (Chateaubriand), sciencistoj, kiel Brusezo (Broussais) aŭ Maŭpertuiso (Maupertuis), religiuloj kiel Lameneo (Lamennais) famigis la urbon.

Kvankam la malnova urbo estis detruita dum la lasta mondmilito, krom la remparoj, oni rekonstruis ĝin same.

San-Malo' de la golfeto

Apude oni povas viziti la unuan baraĵon por fari elektron per la forteco de la tajdo. Ankaŭ la urbeto Kankal' (Cancale), estas vidinda pro la bredo de ostroj, bele situanta borde de la golfo de Miĥaelmonto.

Anne-Marie

La monaĥejo kaj la kastelo de Léhon

Franjo — 2013-11-11T17:20:30Z

La monaĥejo kaj la kastelo de Léhon

Léhon estas urbeto, kiu troviĝas proksime al Dinan.

La monaĥejo de Lehon

En la jaro 1850, monaĥoj elmigris el Kimrujo, kaj elektis loĝejon en valo inter monteto kaj la rivero Rance. Ili komencis senarbigi la lokon por konstrui domojn kaj kultivi la grundon.
Danke al la relikvoj de Sankta Magloire, kiuj venigis pli kaj pli da loĝantoj, kaj la financa helpo de Nevenoeo, kiu regis Bretonujon tiutempe, pli kaj pli famiĝis la urbeto. Legendoj kaj historio miksiĝas por klarigi tiun naskiĝon.

Pro la fameco de la vilaĝo kaj ties situo ĉe rivero fluanta al la Maniko, la senjoroj de Dinan elektis la apudan monteton por konstruigi la nunan fortikaĵon en la 11-a jarcento. Tiu fortikaĵo videblas sur la tapiŝo de Bayeux.

La fortikajxo de Lehon

En 1490, post pluraj sturmoj kaj atakoj dum antaŭaj militoj, la kastelo estis deklarita 'ruinoj'. Sed feliĉe ĝi enskribiĝis en la liston de "historiaj monumentoj" en 1926. De post tiam la ruinigitaj muregoj estis sekurigitaj. Pro manko de mono oni preferis ne daŭrigi la elfosadon, sed konservi la lokon kiel arkeologia reservujo por venontaj generacioj.

Vi povas viziti la lokojn en la esperanaj paĝoj :

http://eo.wikipedia.org/wiki/Kastelo_de_L%C3%A9hon

http://eo.wikipedia.org/wiki/Mona%C4%A5ejo_de_L%C3%A9hon

Bernadette

Nokta festo (Fest-noz) muzikgrupoj "An Teuzan" kaj "Estran"

Franjo — 2013-11-07T06:44:08Z

« An Teuzan »

An Teuzar

La muzikgrupo « An Teuzan » entenas tri muzikistojn :

Patricia Gayic kantistino pri « kan ha diskan » (tipa bretona kantmaniero por ligi la muzikajn frazojn) kaj akordionistino.

Renaud Nélou gitaristo

Gouven Darnet sakflutisto

Joanny Berne baszumilisto, hobojisto, flutisto

La muzikparo « Darnet-Berne » ofte muzikakompanas nuptojn kaj festojn.
La tutmuzikgrupo « An Teuzan » partoprenas en kulturaj bretonaj manifestacioj kaj bonvoleme en karitataj aranĝoj.

Bretona popola muzikgrupo « Estran »

Renkontiĝis du bretonaj kanto-muzikistoj okaze de la 1998a muzikfesto en Pluër-ĉe-Ranco (Plouër sur Rance), urbeto apud Dinano : Mikaelo Faŭko (Mikaël Fauque, vjelo) kaj Danielo Flaŭo (Daniel Flaux, diatona akordiono). Por plezure proponi noktajn bretonajn festojn « festou-noz » tra la regiono, la grupo pliriĉiĝis de Paskalo Kadero (Pascal Cadet, kantisto violonisto, banĝo) kaj de Benuato Rokko (Benoit Rocco, kantisto, irlanda tamburino).

Estran_2010-03-16 16.16.50

Konservante gallajn muzikradikojn, « Estran » ankaŭ proponas irlandan muzikon, tradician muzikon el Luiziano, Kebekan (Québec) ĉarmigitan de maraj plendokantoj. Tiu detonaciiga miksado kreas aŭtentikan kaj viglecan muzikon. La muzikgrupo etendiĝas al mezepoka influoj kaj al adaptigo de kebekaj dancoj al bretonaj.

« Estran » registris du kompakdiskojn :
« Inter Teroj kaj maroj » « Entre Terres et mers »
« De Gaŭlio al Akadio » « De Gallésie en Acadie »

La variaj dancmelodioj ĉiam estas ludataj rekte kun interagado inter muzikistoj kaj dancantoj.
Ĉiu kapablos kundanci en kelkaj minutoj. Samtempe la progresintaj dancantoj povas ĝisfunde ĝui la dancojn kun variacioj kaj plisubtiligoj.

Ĝuu la vesperon !

Balfolkan dancprogramon kun Kapriol' !

Franjo — 2013-10-23T05:40:17Z

Kapriol' !
La nederland/ frisa grupo Kapriol' ! prezentas kantojn kaj dancmelodiojn kiuj estas bazitaj sur muziko de malnovaj nederlandaj kaj frisaj manuskriptoj.
Kelkfoje estas liberaj aranĝoj de tradicia (eĉ multjarcenta) muziko, sed ankaŭ povas esti memfaritaj muzikaĵoj. Do, ili ŝatas fari kunligojn inter la estanteco kaj la pasinteco. Tiel vi aŭdos influojn de diversaj muzikstiloj kiel renesanca muziko, mondmuziko aŭ salsa kaj ĵazo. Rimarkinda estas la forta plurvoĉa kantado kaj la ne-ĉiutagaj muzikiloj. Koncize dirite, Kapriol' ! uzas la forton de la tradicio, sed ankaŭ ŝatas fari muzikajn kapriolojn.

Krom Esperanta koncertprogramo aŭ miksita programo en la nederlanda, frisa kaj esperanta lingvoj, la grupo ankaŭ prezentas folk-balan dancprogramon, laŭdezire kun dancinstruado. Folk-balo signifas : festa balo kun akcento pri festi unu kun la aliaj kaj ne pri la paŝoj. Temas pri tradiciaj dancoj, kiuj estis ŝatataj dum multaj jarcentoj en tuta okcidenta Eŭropo, kiel par-dancoj (skotiŝo, polko, mazurko), vicdancoj (bureo, andro, hanterdro) kaj ronddancoj (cirklo kaj ĵigo).

Kapriol' ! ofte koncertas ĉe koncertoj kaj festivaloj eksterlande. La grupo aperis interalie en Hispanio/Barcelono (2009), Belgio, Danlando (ĉe KEF), Germanio kaj Pollando (2010). En 2011 sekvis turneo tra Francio (kiun organizis Eurokka) kaj turneo tra Usono. En 2013 okazis ree turneo tra la Usono kaj koncertoj en Italio kaj Belgio (ĉe FESTO). En 2014 Kapriol' ! koncertas en Nowy Sacz (Pollando), kastelo Greziljono kaj Bretonio.

La muzikistoj de Kapriol' ! estas : Marita Kruijswijk (flutoj, ŝalmo, kantado), Marian Nesse (akordiono, kantado), Rutger Dijkstra (basgitaro, gitaro, violono, kantado), Ad Bos (drumkesto kaj aliaj perkutinstrumentoj, klavaroj, kantado). Ili jam ludis sur multaj festaj scenejoj. Ekzemple Marita kaj Marian ludis dum multaj jaroj en la Esperanto-grupo Kajto.

Diskografio :
– En 2009 Kapriol' ! prezentis sian debutan esperantan diskon 'Aventur' dum KEF.
– Ekde somero 2014 la dua disko en Esperanto 'Kavaliriko' estos disponebla.

– Retpaĝo : www.kapriol.org
– Kontakto : Marita Kruijswijk, tel. +31-516 421 612 – marianta@xs4all.nl

Tajdomuelejo de Prat

Franjo — 2013-10-23T04:47:18Z

La Tajdomuelejo de Prat

La muelejo situas proksime de la Kastelo de la Bellière, en la urbeto de La Vicomté sur Rance. Konstruita je la fino de la 15-a jarcento, ĝi dependis de tiu feŭdo.

En 1906 laboris ĉi-tie la lasta muelisto. Poste, la konstruaĵo komencis ruiniĝi. Ĝis post la dua mondmilito, ĝi konservis siajn tegmentojn. Sed iom post iom aperis truoj kaj invada vegetalaro.

Danke al la asocio "Moulin du Prat" (muelejo de Prat), kreita en 1994, la restaŭrado komencis, kaj la renovigita muelejo estis inaŭgurita en 2002. Iom poste, en 2006, la refunkciigo de la muelsistemo markis la finon de la restaŭro.

muelejo de Prat

Situata ĉe la riverbuŝo de la Rance, ĝi profitas sufiĉan tajdamplekson por rotaciigi la muelradon. Surloke, vi povos kompreni kiel utulas la digo, la baseno, la valvoj.

Filmeto en la domo de la muelisto rakontas pri la epoko, kiam 15 muelejoj funkciis laŭ la sama sistemo laŭlonge de tiu rivero. La gvidanto povos klarigi al vi la muelsistemon interne kaj ekstere de la muelejo, kaj _se permesas alta tajdo_ vi vidos la muelradon rotacii.

http://lavicomtesurrance.free.fr/pratfra1.html

Bernadette